EBEDİ ŞAFAK
Hangi tılsım bu, sükût eylemiş umman uyur?
Bin asırlık bir ufuk, sanki bu sahilde durur.
Fethiye! Kutsal vatanın ufka açılan kapısı,
Mermer bir hülyadır elinde, zamanın yapısı.
Kayalardan oyulmuş o harikulade, ulu taçlar,
Sessizce kıyamda, göğe yükselmiş ağaçlar.
Likya’nın ruhu ki, bir uykuda kalmış derinden,
Bir haşmeti ezeliyle uyanır bugün yerinden!
Ölüdeniz dedikleri, bir secde-i mutlaktır,
Rengiyle boyanmış ezelden bu mukaddes topraktır.
Dalga değil, sanki bir mazi fısıldar derinde,
Fatihler gezinir bu suların hala her bir yerinde.
Güneş, bu limanda batarken bir altın kadeh gibi,
Ruhun, bu derin mavide kaybolur, bulur dibi.
Ne bir yolcu ne bir hancı; bu toprak ebeden bizimdir,
Şafak burada Tanrının bende-i berrak gözüdür!
Artık ne keder ne de gurbet; burası son vaha,
Mühürlenmiş bu sahil, o mübarek fetihten daha!
Ebediyet burada, bir anlık sükûtun içinde,
Fethiye yaşıyor, Türkiye’nin en mukaddes düşünde!
Gök çöksün, deniz sussun; bu vakar sönmez burada,
Bir neciB-i fıtriyle ışır her insan