KANATLARIMIN ALTINDAKİ ŞEHİR

Her sabah güneş doğarken Fethiye’yi ilk görenlerden biri benim.
Gökyüzü henüz aydınlanmamışken, deniz tuzunun kokusu sabah rüzgarına karışırken 
kanatlarımı açarım. Hafif bir rüzgar tüylerimi okşar ve beni yukarı doğru taşır.
Ayağıma yıllar önce bağlanmış küçük, eski bir kağıt parçası vardır. Rüzgar onu bazen savurur 
ama ben onu hiç bırakmam. Üzerinde kim tarafından yazıldığını bilmediğim birkaç kelime 
durur. O kağıt bana geçmişi ve hikayeleri hatırlatır.
Ben Yel. Bu eşsiz mavilikte özgürce süzülen bir martıyım.
Her sabah olduğu gibi o sabah da gökyüzüne süzüldüm ve altımda uzanan şehre baktım. 
Burası benim en sevdiğim yer.
Fethiye.
Güneş ışıkları denizin üzerine düşünce Ölüdeniz cam gibi parlar. Dalgalar kıyıya usulca 
vurur. Limandaki tekneler yavaş yavaş uyanır. Balıkçılar ağlarını toplarken ben de onların 
üstünde süzülürüm. Bazen bana küçük bir balık atarlar, mutlu olurum. O zaman kanatlarımı
neşeyle çırparım.
Biraz daha yükselip Babadağ’ın üzerinden geçerim. Rüzgar kanatl