“Bilin ki; dünya hayatı ancak bir oyun, bir eğlence, bir süs, aranızda bir övünme ve mal ile evlat çoğaltma yarışıdır…” (Hadîd, 20) Bu ayet, insanın önüne sarsıcı bir hakikat koyar: Dünya, sanıldığı kadar ciddi değildir; ama ciddiyetle oynanması gereken bir oyundur. Bir futbol sahasına baktığımızda, aynı formayı giyen on bir oyuncu görürüz. Ancak hiçbiri aynı rolde değildir. Kaleci gol atmak için değil, gol yememek için vardır. Forvet sahnenin önündedir; defans görünmeden yük taşır. Orta saha ise oyunun omurgasıdır ama çoğu zaman alkış almaz. Buna rağmen maç, herkesin kendi yerini bilmesiyle kazanılır. Dünya sahnesi de böyledir. Yaratıcı, kullarına eşit roller dağıtmaz. Kimine servet, kimine sabır; kimine güç, kimine merhamet; kimine görünür bir makam, kimine sessiz ama derin bir sorumluluk verir. İnsanı yoran şey rolü değil, başkasının rolüne özenmesidir. Modern çağ, oyunu gerçeğin yerine koydu. Skoru kutsallaştırdı, alkışı hakikatin ölçüsü sandı. Oysa ayetin “süs” diye tarif ettiği şey, tam da budur: Parlar, dikkat çeker ama kalıcı değildir. Futbolda yetenek, ayrıcalık değil sorumluluktur. Yıldız oyuncu, kuralları ihlal ettiğinde oyundan atılır. Hayatta da nimet, dokunulmazlık sağlamaz; bilakis hesabı ağırlaştırır. Görülmeyen fauller bile kayda geçer. Çünkü bu oyunun bir hakemi vardır ve o tribünde değil, sahadadır. Asıl tehlike, oyunu gerçek sanmaktır. Kazanınca kibirlenen, kaybedince çöken insan, oyunun ruhunu kaçırmıştır. Bilge olan ise bilir: Galibiyet geçicidir, mağlubiyet öğreticidir. Kalıcı olan, verilen rolü hakkıyla oynamaktır. Belki de ayetin çağrısı şudur: Dünyayı hafife alma ama oyunu ciddiyetle oyna. Çünkü maç biter, skor tabelası kapanır; fakat hakikat ligi asla sona ermez.