Kendini yeniden yazma cesareti üzerine modern zamanlardan bir köşe yazısı Züccaciye dükkânındayız. Camlar ince, raflar hassas, hayat kırılgan. Ama ortada bir fil var. Büyük, ağır ve hoyrat. Belki kör değil; fakat görmezden gelmeyi öğrenmiş. Her adımında bir şeyler kırılıyor, ama gürültü camdan çok vicdanımızda yankılanıyor. Modern çağın fili; kontrolsüz güç, şişkin ego ve düşünmeden ilerleyen hızdır. Kırdığını fark etmeyen ya da fark edip ‘zaten kaçınılmazdı’ diyerek yoluna devam eden bir ruh hâlidir. Bugün pelerinler yok. Ama omuzlarda yük var. Alkış yok. Ama vicdan hâlâ konuşuyor. Pelerinsiz kahramanlar; gücü varken incitmemeyi seçenlerdir. Asıl kahramanlık, insanın kendini yeniden yazabilmesidir. “Şüphesiz Allah, bir toplum kendilerinde olanı değiştirmedikçe onların durumunu değiştirmez.” (Ra’d Suresi, 11) Bu ayet bir teselli değil, bir sorumluluk çağrısıdır. Mesele fili dışarı çıkarmak değil; kendi körlüğümüzle yüzleşmektir. Belki de çağımızın en devrimci cümlesi şudur: ‘Ben değişiyorum.’