“(Peygamber) yüzünü ekşitti ve döndü. Çünkü kendisine âmâ biri gelmişti...” (Abese Suresi, 1–2) Toplumların gerçek medeniyet seviyesi, güçlülerini korumakla değil; en kırılgan bireylerini onurlandırmakla ölçülür. Abese Suresi’ndeki ilahî uyarı, engelli sahabilere gösterilen saygının ve insan onurunun İslam’da ne kadar merkezde olduğunun çarpıcı bir örneğidir. Görme engelli sahabi Abdullah İbn Ümmi–Mektûm, Medine’de defalarca imamlık yapmış, Peygamber Efendimizin yokluğunda şehre vekâlet etmiş ve toplumun etkin bir ferdi olarak yer almıştır. Bu durum, İslam toplumunda engelin değil ehliyetin esas alındığının en açık delillerindendir. Kur’an’ın insanı merkeze alan tavrı, engellileri geri planda tutmamış; tam aksine onların toplumsal hayata katılımını güçlendirmiştir. Abese Suresi bu açıdan yalnız bir olay değil, bütün çağlara hitap eden bir merhamet manifestosudur. Amr b. Cemu‘h’un topal ayağına rağmen Uhud’a katılmakta ısrarı, Muaz b. Gebel’in fiziksel kısıtlılığına rağmen fetva heyetinde yer alması, İslam’ın engelliliği pasiflik gerekçesi olarak değil; sorumluluk alanı olarak ele aldığını gösterir. Bugün bize düşen ise bu merhamet çizgisini sosyal hayata taşımaktır. Erişilebilir camiler, hak temelli engelli politikaları, toplumda farkındalık oluşturan çalışmalar ve nezaketi ön plana alan bir söylem… Bunların tümü, Kur’an’ın sunduğu merhamet ufkuyla uyumludur. Engelli sahabiler bize insanın değerini bedeninde değil; imanında, iradesinde ve üretme azminde aramamız gerektiğini öğretir. Bir toplum ise ancak en kırılganını omuzladığında özünü bulur.   MERHAMET: ACIMAK DEĞİL, ACITMAMAKTIR. Engellilerimizin önündeki en büyük engellerden biri, kaldırımlara gelişigüzel park edilen araçlardır. Bu ihmal, tekerlekli sandalye kullanan kardeşlerimizin hareket özgürlüğünü kısıtlamakta ve bağımsız yaşam hakkını zedelemektedir. Engelli vatandaşlarımız ise günlük hayatta karşılaştıkları zorlukların azalması için sadece kurallara uyulmasını değil, toplum olarak duyarlılığımızın da artmasını bekliyor.