Peki Rahman’ın kulluk liginde süper ligdemisin?

Hayeller engelsizdir. Engelsiz yarınlara…

Muammer GÖKMEN

Uzman Vaiz

“Anne” işte böyle bir kelimedir.
Belki de bu yüzden dilimizde en büyük kavramların başına “ana” gelir:

Anadolu…
Anavatan…
Ana dil…
Ana yurt…
Ana damar…
Ana kaynak…

Çünkü insanlık, özü anlatmak istediğinde “ana” kelimesine sığınır.
Zira “ana”, başlangıçtır.
Kök’tür.
Merkez’dir.
Hayatın ilk evidir.

Arapçada “ümm” kelimesi de aynı derinliği taşır. “Ümmü’l-kitap” denildiğinde kitabın özü, kaynağı anlaşılır. Çünkü anne sadece doğuran değildir; varlığı anlamlandıran ilk rehberdir.

Belki de Efendimiz’in;
“Cennet annelerin ayakları altındadır”
hadisi yalnızca ahirete dair bir müjde değil, dünyanın içine bırakılmış büyük bir medeniyet şifresidir.

Çünkü insanın dünyadaki ilk cenneti çoğu zaman annesinin merhametidir.

Bir çocuk doğduğunda henüz konuşamaz.
Ama annenin sesini tanır.
Henüz yürüyemez.
Ama annenin kalbinde güvenle taşınır.

İsviçreli psikolog Jean Piaget, çocuğun dünyayı önce somut güven duygusuyla anlamlandırdığını söyler. Sevgi, temas, korunma ve şefkat; çocuğun zihinsel haritasını oluşturur. İşte o haritanın merkezinde çoğu zaman anne vardır.

Anne, çocuğun ilk öğretmenidir.
Ama sadece konuşmayı öğretmez.

Hayata güvenmeyi öğretir.
İnsanı öğretir.
Vicdanı öğretir.

Bir bebeğin ağladığında kucağa alınması, onun zihninde şu cümleyi kurar:
“Dünya güvenli bir yer…”

İşte dünyadaki ilk cennet hissi tam da burada başlar.

Belki bu yüzden “ana” kelimesi sadece bireyi değil, toprağı da tanımlar.
“Anadolu” deriz mesela…

Bu topraklara neden “Ana-dolu” denmiştir hiç düşündük mü?

Çünkü Anadolu, yüzyıllardır insanları bağrına basan büyük bir ana gibi görülmüştür.
Acıya rağmen merhamet üreten…
Göçlere rağmen insan saklayan…
Yorulanı dinlendiren…
Düşeni kaldıran bir medeniyet coğrafyası…

Aynı şekilde “anavatan” dediğimizde de sıradan bir toprak parçasını kastetmeyiz. Çünkü vatan, insanın ruhunu taşıyan ana kucağı gibidir.

İnsan nasıl annesinin kokusunda huzur bulursa, milletler de vatanlarında kimlik bulur.

Bu yüzden ana fikrini kaybeden toplumlar zamanla yönünü kaybeder.

Bugün modern dünya tam da böyle bir kırılmanın içinden geçiyor.
Teknoloji büyüyor ama temas azalıyor.
Evler genişliyor ama gönüller daralıyor.
Çocukların elinde tablet var ama gözlerinde eksik kalan bir sıcaklık hissediliyor.

Eskiden çocuk düştüğünde annesine koşardı.
Bugün çoğu çocuk yalnızlığını ekranlara anlatıyor.

Dijital çağda annelik artık sadece büyütmek değildir;
ruh korumaktır.

Çünkü algoritmalar yalnızca içerik taşımaz; karakter de inşa eder.
Ekranlar yalnızca görüntü vermez; kişilik de şekillendirir.

Bu yüzden bugün annenin evladıyla kurduğu göz teması, belki de çağın en büyük direnişidir.

Çünkü çocuk önce annesinin yüzünde kendini görür.
Sonra dünyayı tanımaya başlar.

Belki insanın en büyük yalnızlığı da burada başlıyor:
Ana sıcaklığından uzaklaşmak…

Oysa insan ruhu ne kadar dijitalleşirse dijitalleşsin, içinde hâlâ aynı şeyi arıyor:

Sığınılacak bir merhamet limanı…

Ve anne, insan ruhunun ilk limanıdır.

Bu yüzden annelik sadece aile meselesi değildir;
medeniyet meselesidir.

Bir toplum annelerine ne kadar değer veriyorsa, geleceğine de o kadar değer veriyordur. Çünkü anne sadece çocuk büyütmez; insan yetiştirir. İnsan ise toplumun kaderini belirler.

Belki de “ana” kelimesinin bütün kutsallığı burada gizlidir.

İnsan ilk huzuru annede bulur.
Millet ilk kimliğini anavatanda bulur.
Ruh ilk dilini anne duasında öğrenir.

Ve insan hayat yorunca, farkında olmadan yine aynıyeredönmekister:belki de dünyadakigerçekCennet;insanınkendisinikoşulsuzsevildiğibiryürektebulabilmesidir.Oyüreğin adı çoğuzaman “anne”dir.

Bir annenin merhametine…
Bir anavatanın sıcaklığına…
Bir Anadolu şefkatine…

MuhammerGÖKMEN

Uzman Vaiz

Bu sezon yine aynı hikaye tekerrür etti.

Galatasaray şampiyon oldu. Fenerbahçe ise yine sezonu ikinci bitirdi.

Yani değişen takvim oldu, değişen kadrolar oldu, değişen başkanlar oldu, değişen teknik adamlar oldu; ama Fenerbahçe açısından değişmeyen sonuç yine aynı kaldı.

Bir kez daha umut vardı.

Bir kez daha beklenti büyüktü.

Bir kez daha “Bu sezon o sezon” denildi.

Ama sezon sonunda Fenerbahçe’nin şampiyonluk umudu yine başka bir bahara kaldı.

Galatasaray, kritik haftalarda baskıyı taşıdı. Zorlandığı anlarda oyunda kaldı. Şampiyonluk yarışının psikolojik yükünü yönetti. Sezonun son virajında dağılmadı. Şampiyonluk dediğimiz şey sadece iyi kadro kurmak değildir; şampiyonluk, doğru zamanda doğru reaksiyonu verebilme işidir.

Fenerbahçe cephesinde ise tablo çok daha ağır.

Ali Koç dönemi büyük umutlarla başlamış, ancak yıllar içinde şampiyonluk hasretini bitirememişti. Ardından camiada yeni bir sayfa açılır düşüncesiyle Sadettin Saran dönemi başladı. Beklenti büyüktü. Taraftar, “Belki bu kez düzen değişir, belki bu kez yönetim aklı sahaya yansır” diye düşündü.

Ama olmadı.

Sadettin Saran da Fenerbahçe’nin yıllardır kanayan yarasına ilaç olamadı. Büyük vaatler, güçlü söylemler ve değişim beklentisi yine sonuç üretmedi. Başkan değişti, umut değişti, söylem değişti; fakat sezon sonunda Fenerbahçe’nin kaderi değişmedi.

Mourinho geldi.

Umut oldu.

Tartışmalı şekilde gitti.

Forvet hattında önemli oyuncular satıldı. Yerlerine beklenen etkiyi yaratamayan isimler transfer edildi. Kadro mühendisliği yine sorgulandı. Yönetimsel kararlar, teknik planlama ve sezon içi kriz yönetimi Fenerbahçe’yi bir kez daha hedefinden uzaklaştırdı.

Sorun sadece teknik direktör meselesi değildi.

Sorun sadece transfer meselesi de değildi.

Sorun sadece başkan değişimiyle çözülecek kadar basit de değildi.

Fenerbahçe’nin problemi artık çok daha derin: kulübün yıllardır tamamlayamadığı sportif organizasyon meselesi.

Bugün camiada Aziz Yıldırım seslerinin yeniden güçlenmesi de tesadüf değil. Taraftar artık sadece vaat duymak istemiyor. Büyük konuşmalar, güçlü cümleler, iddialı transfer açıklamaları ve sezon başı umutları artık yetmiyor.

Fenerbahçe taraftarı sonuç istiyor.

Sistem istiyor.

Şampiyonluk getirecek irade istiyor.

Çünkü Fenerbahçe’de yıllardır aynı döngü yaşanıyor:

Başkan değişiyor.

Teknik adam değişiyor.

Oyuncular değişiyor.

Kadrolar değişiyor.

Ama sezon sonu cümlesi değişmiyor:

Fenerbahçe yine ikinci.

Bu noktadan sonra mesele “kim geldi, kim gitti” meselesi olmaktan çıktı. Fenerbahçe’nin önündeki asıl soru artık çok daha büyük:

2026-2027 sezonu gerçekten o sezon mu olacak?

Bu soru camia için umut cümlesi olabilir. Ama aynı zamanda çok sert bir sınavdır. Çünkü Fenerbahçe artık yeni sezona sadece umutla değil, hesap verilmiş bir akılla başlamak zorunda.

Aksi halde “Bu sezon o sezon” cümlesi yine tribünlerde kalır, kupaysa yine başka ellere gider.

Ligin başka bir cephesinde ise Kasımpaşa-Gençlerbirliği maçı futbolun acımasız gerçeğini yeniden hatırlattı. Kasımpaşa 2-0 öne geçtiği maçı 3-2 kaybetti. Bu sadece skor kaybı değildi; konsantrasyon, oyun disiplini ve maç yönetimi kaybıydı.

Gençlerbirliği için ise bu galibiyet sadece üç puan değil, karakter göstergesiydi. Futbolda bazen kalite kadar direnç de kazanır. Bazen bütçe değil, inanç ayakta kalır.

Fenerbahçe için artık bahanenin değeri kalmadı. Her sezon aynı umutları büyütmek, aynı açıklamaları yapmak, aynı hayal kırıklığını yaşamak büyük camialara yakışmaz.

Büyük kulüp olmak başka şeydir.

Büyük sezon yönetmek başka şeydir.

Şampiyonluğu istemek başka şeydir.

Şampiyonluğu alacak sistemi kurmak bambaşka şeydir.

Galatasaray bu sezonu şampiyonluk hikâyesi olarak kapattı.

Fenerbahçe ise yine ikincilik, seçim, kriz, tartışma ve yeniden yapılanma başlıklarıyla sezonu bitirdi.

Ve sezonun Fenerbahçe adına en sert dersi şudur:

Başkanlar değişti, teknik adamlar değişti, kadrolar değişti; ama Fenerbahçe’nin şampiyonluk umudu yine gelecek sezona kaldı.

Şimdi soru şu:

2026-2027… Bu sezon gerçekten o sezon mu, yoksa Fenerbahçe için yeni bir yılan hikâyesinin ilk perdesi mi?

M. ALİ KARA

Instagram: alikaraa1907

TikTok: @alikaraa1907

Halk inanışında Hızır ile İlyas’ın buluştuğu gün olarak kabul edilen Hıdırellez; aslında toprağın ve suyun, maddenin ve mananın, bedenin ve ruhun buluşmasının sembolüdür.

Kur’an’da geçen:
“Selâmün alâ İlyâsîn…”
yani “İlyaslara selam olsun” hitabı, yalnızca bir peygambere yönelik tarihsel bir selam değildir belki de. Bu ifade; hakikati yaşatan, iyiliği diri tutan, karanlık çağlarda insan kalabilen herkese verilmiş evrensel bir selam olarak da okunabilir.

Bugün insanlık büyük bir hız çağında yaşıyor.
Ekranlar büyüyor, kalpler küçülüyor. Bilgi artıyor ama hikmet eksiliyor. İnsan uzaya araç gönderiyor fakat yanı başındaki insanın yalnızlığını göremiyor.

İşte tam da böyle bir çağda Hıdırellez’in bize hatırlattığı şey; yenidenyeşermeninmümkünolduğudur.

Hızır’a gelince;sadeceolağanüstübir şahsiyet değil, tam zamanında yetişen merhametin adıdır.
Bir yetimin başını okşayan eldir.
Bir garibin duasına yetişen vicdandır.
Bir insanın karanlığa düşmesini engelleyen ince iyiliktir.

Ve belki “İlyaslara selam olsun” sözü de;
hakikati savunanlara,
ahlakı ayakta tutanlara,
ailesini koruyanlara,
çocuklarının ruhunu dijital karanlıktan sakınanlara,
adaleti kaybetmeyenlere yönelmiş manevi bir hitaptır.

Çünkü her çağın Firavunları olduğu gibi, her çağın İlyasları da vardır.

Bugün modern insanın en büyük ihtiyacı; yeniden baharı hissedebilmektir.
Sadece doğada değil, kalpte de bahar…

Kinlerin yerine merhametin,
öfkenin yerine hikmetin,
çıkarın yerine vicdanın filiz verdiği bir iç iklim…

Belki de Hıdırellez’in asıl mesajı budur:
İnsan, içindeki baharı kaybetmediği sürece dünya tamamen karanlık olmayacaktır.

“Selâmün alâ İlyâsîn…”
Hakikati yaşatanlara selam olsun.
İnsan kalabilenlere selam olsun.
İçindeki baharı öldürmeyenlere selam olsun.

Onların su kaynaklarında, kırlarda buluştuğunun düşünülmesi nedeniyle kutlamalar genellikle yeşillik, ağaçlık alanlarda, su kenarlarında, bir türbe ya da yatırın yanında yapılıyor. Bu gibi yerlere bu nedenle “Hıdırlık” da deniliyor. Hızır ve İlyas’ın kavuştuklarında Allah yolunda olmanın ve birlikteliklerinin verdiği sevinçle kuvvet bulduğuna inanılıyor.’’

Anadolu’da  heyecanla kutlanan Hıdırellez’in kısaca tanımı böyle.

Hıdırellez’de bu inanışlara göre, bolluk, bereket, kısmet, için yapılan dualar, günümüzde hala geçerliliğini sürdürmekte, ülkemizin her bölgesinde farklı şekillerde kutlanmaktadır.

Çocukluğumuzda, mahallede yakılan ateşlerden atlayarak dilek tutulması, gül ağacına dileklerin asılması, sabahın erken saatinde yazılan dileklerin akarsu ve denizlere bırakılması,  bugün de benzer şekillerde devam etmektedir.

Kış mevsiminin sona ermesi ve baharın gelmesiyle, Mayıs ayında canlanan doğanın bereketi, toprağın uyanışı ile birlikte, bir Hıdırellez gününe daha kavuştuk.

Ülkemizin huzura ve Hızır’a en çok ihtiyacı olan günlerdeyiz.

Bugün aynı zamanda bir şafak vakti, ülkenin bağrından  zamansız koparılan evlatlarının darağacına götürüldükleri gündür…

Bugün dilekler kişisel olmasın, hepimiz için olsun, birlik için, beraberlik için, ülkemiz için  olsun.

Dostlukların, komşulukların, yardımlaşmanın, paylaşmanın yaşandığı  o  güzel günlere kavuşmak için olsun.

Çocuklarımızın aydınlık geleceği, Ülkemizin tam bağımsızlığı için olsun.

Toprağımızın bereketi, köylümüzün emeği, işçimizin alın teri için olsun.

Kendi ekmeğimiz, aşımız için değil,  ülkemizin  varlığı, toprağımızın bütünlüğü  için olsun.

Hak, hukuk ve  adalet’in yerini bulması için olsun.

Kirlenmiş siyasetin içinde, temiz kalanların Milli uyanışı  için olsun.

Bu Hıdırellez’de;  HUZUR VE HIZIR  bizimle olsun…

Onlarca defa yazdım, paylaştım ama bıkmadan tekrarlamaya devam edeceğim.

Şehirlerin büyüme projeksiyonları mevcut fiili yapılaşma baskıları da gözetilerek en az otuz yıl öncesinden belirlenmeli ve planlamalar da bu projeksiyona göre yapılmalıdır.

Büyükşehir yapılanmalarına Muğla ve ilçelerinin de dahil olduğu 6360 Sayılı Yasa değişikliğinin ardından yapılan 2014 Yerel Seçimlerinden hemen sonra yapılması gerektiği gibi Muğla Büyükşehir Belediyesi mevcut Nazım İmar Planında Muğla’nın bütün ilçelerini kapsayacak şekilde bir revizyona gitti. Bu çalışma ve ardından uzun itiraz, yargı süreçleri de tamamlandı.

Ancak; Revizyon imar planının uygulanması için gerekli olan 1/5000 ölçekli alt planlar önceliği nasıl belirlendiği bilinmeyen seçili bölgelerde yapılarak uygulama işletiliyor.

1/5000 ölçekli planlar Muğla’nın 13 ilçesinin tamamını kapsayacak şekilde yapılsa ilçe belediyelerinin de 1/1000 ölçekli Uygulama İmar Planlarını bir yıl içinde yapma mecburiyetlerini de getirecek. Yapılmaması halinde görev tekrar Büyükşehir belediyelerinin sorumluluğuna dönecek.

Yani; “ Koruma Bölgesindeyiz o nedenle imar planı yapma yetkimiz yok “ diyen yerel yöneticiler doğruyu söylemiyor.

Planlama yetkiniz elinizden alınmadı. Neredeyse her belediye meclis toplantısı gündemi içinde olan “ parça başı uygulama imar planı “ değişikliğini şehirlerin tamamını kapsayacak şekilde elbette yaparsınız. Sadece; Koruma bölgelerinde bu değişiklikler bakanlık onayı gerektirir ve askı, itiraz, yargı süreleri sonunda kesinleşir.

Muğla’nın tamamını kapsayan “ Revizyon İmar Planını “ herkesin faydalanacağı şekilde işletseniz muhtemelen bu gün kaçak yapılaşma sorunu bu ölçek de yaşanmayacaktı.

Merkezi idarede, yerel yönetimlerde bunu istemiyor, Pazar daralsın, pazarın getirilerinden beslenen at sinekleri süreleri dağılsın istemiyorlar.

Bu açmaz hepsini doyuracak ve siyasetin finansmanını da çıkaracak kadar namütenahi bir Pazar.

Herkes bol bol şehirlerin ve hemşehrilerinin içinde boğuldukları bu bataklığın üstünde iktidarlarını sürdürüyorlar ve pişkin pişkin konuşuyorlar.

Soracak, sorgulayacak da kimse yok nasılsa.

Meydan sizin.

Dijital ikiz kavramı ilk bakışta teknoloji dünyasının masum bir ürünü gibi görünebilir. Sağlıkta hastalıkları önceden teşhis etmek, şehir planlamasında simülasyonlar yapmak ya da bireysel alışkanlıkları analiz ederek hayatı kolaylaştırmak…

Bunların her biri insanlık için önemli kazanımlar. Ancak mesele insanın kendisine geldiğinde tablo değişiyor. Çünkü artık mesele bir makinenin değil, insanın “kopyalanması.”

Bugün sosyal medya paylaşımlarımızdan ses kayıtlarımıza, yazı dilimizden yüz ifadelerimize kadar sayısız veri depolanıyor. Yapay zekâ bu verileri işleyerek bir insanın dijital yansımasını oluşturabiliyor. Öyle ki, vefat etmiş birinin sesiyle konuşan, onun üslubuyla mesaj yazan sistemler artık hayal değil. Bu noktada dijital ölümsüzlük fikri cazip bir ütopya gibi sunuluyor: “Beden ölür ama veri yaşar.”

Fakat burada durup düşünmek gerekiyor. İnsan yalnızca veriden mi ibarettir? Hatıralar, duygular, vicdan, niyet… Bunlar algoritmalarla tam anlamıyla temsil edilebilir mi? Bir insanın dijital kopyası, gerçekten o insan mıdır, yoksa sadece iyi taklit edilmiş bir gölge midir?

Dijital ölümsüzlük fikri, modern insanın kadim bir arzusunu yansıtıyor: yok olmamak. Ancak bu arzu, teknolojiyle birleştiğinde yeni etik ve varoluşsal sorunları beraberinde getiriyor. Ölen birinin dijital olarak “yaşatılması,” geride kalanlar için bir teselli mi, yoksa yas sürecini geciktiren bir yanılsama mı? Daha da önemlisi, bu dijital varlıkların kontrolü kimde olacak? Bir insanın “dijital ruhu” şirketlerin veri merkezlerinde mi saklanacak?

İnsanlık tarihi boyunca ölümsüzlük arayışı hep vardı. Kimi bunu eserleriyle, kimi evlatlarıyla, kimi de inancıyla gerçekleştirmeye çalıştı. Bugün ise teknoloji bize yeni bir yol sunuyor. Ancak her yeni yol, beraberinde bir sorumluluk getirir. Dijital ikizler ve dijital ölümsüzlük meselesi, sadece teknik bir konu değil; aynı zamanda ahlaki, felsefi ve hatta metafizik bir meseledir.

Belki de asıl soru şudur:

İnsan, kendisinin bir kopyasını üretmeye çalışırken, asıl “kendini” kaybetme riskiyle karşı karşıya mı?

Unutmamak gerekir ki, insanı insan yapan sadece bilgi değildir; anlamdır. Ve anlam, çoğu zaman verilerle değil, değerlerle inşa edilir.

Dijital çağ bize yeni imkânlar sunuyor. Ancak bu imkânları değerlendirirken, insanın özünü korumak en büyük sorumluluğumuzdur. Çünkü mesele sadece “yaşamak” değil, “insanca yaşamak” ve ardından nasıl bir iz bıraktığımızdır.

Muammer GÖKMEN

Uzman Vaiz

Bu nedenle asıl soru şu: İki farklı savaş sürecinde Borsa İstanbul nasıl bir tepki verdi ve bu tepki bize ne anlatıyor?

İki Savaş, İki Tepki mi?

Rusya–Ukrayna savaşı 24 Şubat 2022’de başladıktan sonra Borsa İstanbul, dolar bazında yaklaşık 135 seviyelerine kadar düştü. Süreç içerisinde savaşın etkilerinin sınırlı kalabileceği ve bazı fırsatlar doğurabileceği anlaşıldıkça endeks aynı yıl içerisinde 300 dolar seviyelerine kadar yükseldi.

Benzer bir tabloyu İran ile ABD/İsrail geriliminde de görmek mümkün:

Savaş öncesi zirve: 326 dolar

İlk şok sonrası düşüş: 276 dolar

Güncel seviye: 313 dolar

Bu tablo bize şunu gösteriyor:

Piyasa önce riski fiyatlıyor,

Ardından gerçek etkiyi değerlendirmeye başlıyor

Bu durum, savaşların borsayı otomatik olarak yükselttiği anlamına gelmez; piyasa, her zaman savaşın ekonomik sonuçlarını ve Türkiye’ye yansımalarını fiyatlar.

Piyasa (Yani Yatırımcılar) Ne Yapıyor?

Geçmişten bugüne piyasa davranışı benzer bir kalıp izliyor:

Belirsizlik → satış

Analiz süreci → dengelenme

Gerçek etki → yön belirleme

Bugün Borsa İstanbul’un 276 dolardan 313 dolara toparlanması, piyasanın bu ikinci aşamada olduğunu gösteriyor.

Olası Maliyetler

Jeopolitik gerilimlerin Türkiye ekonomisi üzerindeki maliyetleri göz ardı edilmemelidir:

Petrol fiyatlarında yükseliş

Enerji ithalat faturasının artması

Enflasyon baskısının devam etmesi

Bu faktörler, makro ekonomik dengeler açısından önemli riskler oluşturur.

Olası Fırsatlar

Diğer tarafta ise farklı bir dinamik oluşabilir:

Türkiye’nin bölgesel ticaret merkezi rolünün güçlenmesi

Sermaye akımlarının daha güvenli ülkelere yönelmesi

Üretim ve lojistikte alternatif ülke olarak öne çıkma

Bu gelişmeler, şirket kârlılıkları üzerinden borsaya pozitif yansıyabilir.

Kritik Çekince: İç Dinamikler

Burada en önemli nokta şudur:

Borsa İstanbul’un yönünü yalnızca savaşlar belirlemez.

Aşağıdaki iç dinamikler en az dış gelişmeler kadar belirleyicidir:

Enflasyonun seyri

Faiz politikası

Kur dengesi

Şirket kârlılıkları

Ekonomik güven

Bu nedenle dışarıda fırsat oluşsa bile, içerideki kırılganlıklar bu etkiyi sınırlayabilir.

Sonuç

Sonuç olarak, son iki büyük jeopolitik gerilim Borsa İstanbul açısından önemli bir gerçeği ortaya koyuyor: Piyasa savaşın kendisini değil, ekonomik etkisini fiyatlıyor. İlk şok dalgası çoğu zaman satış getirirken, süreç netleştikçe riskler ve fırsatlar yeniden dengeleniyor. Ancak bu denge yalnızca dış gelişmelere bağlı değil; Türkiye’nin iç ekonomik dinamikleri de en az savaşın kendisi kadar belirleyici oluyor. Bu nedenle önümüzdeki süreçte asıl soru şu olacak: Bu savaş Türkiye için yalnızca bir maliyet mi yaratacak, yoksa sınırlı riskle birlikte yeni fırsat alanları da açacak mı?

Borsa, savaşları değil; sonuçlarını fiyatlar.

Not: Bu yazıda yer alan değerlendirmeler genel ekonomik analiz niteliğinde olup yatırım tavsiyesi değildir.

Aydın Uçar
Piyasa Analisti | Finansal ve Kurumsal Yönetim Danışmanı
E-posta: aydinucar1982@gmail.com
X:https://x.com/Aydinucar82
YouTube:https://www.youtube.com/@360Finans

İslam düşüncesinde “kul hakkı”, sadece bireysel ilişkilerin değil, toplumsal düzenin de temel direklerinden biridir. Bu bağlamda işveren ile çalışan arasındaki ilişki; salt ekonomik bir sözleşmeden ibaret değil, aynı zamanda ahlaki ve vicdani bir akittir. Zira bu ilişki, bir tarafın emeğini, diğer tarafın ise imkân ve sermayesini ortaya koyduğu karşılıklı bir güven zeminidir.

Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed (sav), “İşçinin ücretini alın teri kurumadan veriniz” buyurarak, emeğin geciktirilmeden karşılık bulmasının önemine dikkat çekmiştir. Bu uyarı, sadece bir tavsiye değil; aynı zamanda insanlık onurunu koruyan evrensel bir ilkedir. Ücretin zamanında ödenmemesi, eksik verilmesi ya da çalışanların sosyal haklarının görmezden gelinmesi; sadece hukuki bir ihlal değil, kul hakkına giren ağır bir vebaldir.

Öte yandan meseleye tek taraflı bakmak da eksik olacaktır. Çalışan için de sorumluluklar vardır. İşini ihmal etmek, verilen görevi savsaklamak, işverene zarar verecek şekilde davranmak da aynı şekilde bir hak ihlalidir. Çünkü kul hakkı, sadece güçlü olanın zayıfa karşı işlediği bir haksızlık değil; her iki tarafın da birbirine karşı sorumluluklarını kapsayan geniş bir ahlaki çerçevedir.

Bugün iş hayatında yaşanan pek çok sorun; aslında bu karşılıklı sorumluluk bilincinin zayıflamasından kaynaklanmaktadır. İşverenin çalışanını bir “maliyet kalemi” olarak görmesi ne kadar yanlışsa; çalışanın da işini bir “zorunluluk yükü” olarak görmesi o kadar yanlıştır. Oysa emek, kutsal bir değerdir. Ve bu değerin korunması, ancak karşılıklı saygı ve adaletle mümkündür.

Unutulmamalıdır ki; bir toplumun huzuru, sadece mahkeme salonlarında sağlanan adaletle değil, iş yerlerinde kurulan vicdan terazisiyle de doğrudan ilişkilidir. Eğer bir iş yerinde hak gözetilmiyor, emek sömürülüyor ya da sorumluluklar ihmal ediliyorsa; orada ne bereket kalır ne de huzur.

Bugün hepimize düşen görev; ister işveren olalım ister çalışan, önce kendimize şu soruyu sormaktır: “Ben, bana emanet edilen hakkı ne kadar koruyorum?” Çünkü kul hakkı, affı en zor olan haklardan biridir. Ve çoğu zaman dünyada görülmeyen adalet, ilahi terazide eksiksiz tartılacaktır.

Son söz niyetine:
Emek, sadece kazanılan para değil; taşınan bir vebaldir. Ve o vebalin hesabı, ne bordrolarda ne de sözleşmelerde, asıl olarak vicdanlarda yazılır.

Edinilen bilgilere göre, Ahmet Gencer idaresindeki 20 E 4360 plakalı kamyon, Fethiye–Çameli karayolu Kirazlıyayla Mahallesi mevkiine geldiğinde yağış sonrası kayganlaşan yolda kontrolden çıktı. Kamyon, yan dönerek yola devrildi. Aracın kabininde sıkışan sürücü ağır yaralandı.

İhbar üzerine olay yerine sağlık, jandarma ve itfaiye ekipleri sevk edildi. Ekipler tarafından sıkıştığı yerden çıkarılan sürücü, yapılan tüm müdahalelere rağmen kurtarılamadı. Devrilen kamyonun kaldırılması için çalışma başlatılırken, kazayla ilgili inceleme sürüyor.

OTOMOBİL TAKLA ATTI: 1 ÖLÜ, 4 YARALI

Denizli’nin Çivril ilçesinde meydana gelen trafik kazasında 1 kişi hayatını kaybederken, 1'i ağır 4 kişi yaralandı.

Kaza, Çivril-Uşak karayolu Cabar mevkiinde meydana geldi. Edinilen bilgilere göre, Ahmet Tozan (27) idaresindeki 20 LC 222 plakalı otomobil, Çivril’den Uşak istikametine seyir halindeyken sürücünün direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu kontrolden çıkarak takla attı. Orta refüjde duran araçta bulunan yolcular araç içinde sıkıştı. İhbar üzerine olay yerine jandarma, itfaiye ve sağlık ekipleri sevk edildi. İtfaiye ekipleri tarafından sıkıştıkları yerden çıkarılan yaralılar, sağlık ekiplerine teslim edildi. Kazada araç sürücüsü Ahmet Tozan’ın olay yerinde hayatını kaybettiği belirlendi. Yaralılardan biri ağır olmak üzere toplam 4 kişi ambulanslarla Çivril Devlet Hastanesi’ne kaldırıldı. Yaralılardan birinin daha sonra Uşak’a, bir diğerinin ise Denizli’deki bir hastaneye sevk edildiği öğrenildi.

Cumhuriyet savcısının olay yerinde yaptığı incelemenin ardından Tozan’ın cenazesi Çivril Devlet Hastanesi morguna kaldırıldı. Kaza nedeniyle bir süre kontrollü olarak sağlanan trafik, aracın kaldırılmasının ardından normale döndü. (İHA)

Kötülüğün artmasından önce, normalleşmesi…

Çünkü insan, alıştığı şeye dönüşür.

Bugün yalan, “pratik zekâ”;

haksız kazanç, “fırsatçılık”;

merhametsizlik ise “güçlü duruş” olarak pazarlanıyor.

Kelimeler değiştikçe, anlamlar da kayıyor…

Ve insan, farkında olmadan kendi iç pusulasını kaybediyor.

Oysa kutsal metinler, insanı tam da bu noktada uyandırır.

İyiliği emretmek ve kötülükten sakındırmak, sadece bireysel bir erdem değil; toplumsal bir sorumluluktur.

Çünkü kötülük, sessizlikten beslenir.

Bir yanlış karşısında susan her dil,

bir haksızlığa göz yuman her bakış,

kötülüğün biraz daha kök salmasına izin verir.

Ve zamanla…

İnsanlar kötülüğü yaparken değil,

ona itiraz ederken utanır hale gelir.

İşte bu, bir toplumun görünmeyen çöküşüdür.

Modern dünya, bize sınırsız seçenek sundu ama sınırsız sorumluluk bilinci veremedi.

Her şey erişilebilir oldu; ama her şey sorgulanabilir olmaktan çıktı.

Çünkü hız, düşünmenin önüne geçti.

Artık kimse “Bu doğru mu?” diye sormuyor.

Daha çok “Bu işime yarar mı?” diye düşünüyor.

Oysa kutsal öğretiler, faydayı değil, hakikati merkeze alır.

Çünkü hakikat olmadan fayda, uzun vadede zarara dönüşür.

Bir toplum düşünün…

Herkes kendi çıkarını gözetiyor ama kimse adaleti savunmuyor.

Herkes konuşuyor ama kimse hakikati söylemiyor.

Herkes yaşıyor ama kimse gerçekten “insan” kalamıyor.

Böyle bir yerde kötülük, artık bir sapma değil; sistemin parçası olur.

Ve en acısı şu:

İnsan, kötülüğe alıştığında onu fark edemez hale gelir.

Tıpkı karanlıkta uzun süre kalan gözlerin, ışığı unutması gibi…

Bu yüzden kutsal metinler, sadece ibadet rehberi değil; aynı zamanda bir uyanış çağrısıdır.

İnsana, neyin doğru neyin yanlış olduğunu hatırlatır.

Vicdanı diri tutar, kalbi diri tutar, toplumu diri tutar.

Çünkü kötülüğün en büyük zaferi,

iyi insanların susmasıdır.

Bugün kendimize sormamız gereken soru şudur:

Biz kötülüğün karşısında neredeyiz?

Alkışlayanlar arasında mı,

yoksa susanlar arasında mı?

Yoksa hâlâ itiraz edebilenlerden miyiz?

Unutmayalım…

Kötülük bir anda büyümez.

Küçük tavizlerle, küçük sessizliklerle, küçük kabullenişlerle büyür.

Ve bir gün gelir,

artık ona karşı duracak güç kalmaz.

İşte o gün gelmeden…

İnsanın yeniden kendine dönmesi gerekir.

Vicdanına, değerlerine, hakikatine…

Çünkü dünyayı değiştiren büyük adımlar değil,

kötülüğe “hayır” diyebilen küçük ama kararlı yüreklerdir.

Ve belki de kurtuluş,

çok basit bir yerde başlar:

Yanlışı alkışlamamaya,

doğruyu savunmaktan vazgeçmemeye karar verdiğimiz an…

Muammer GÖKMEN

Uzman Vaiz

Kadın akşam işten çıkar
Çocuğu yuvadan alır
Markete geçer ıspanak alır
Koştura koştura eve döner
Çocuğu soyar elini yüzünü yıkar
Kendi üstünü değiştirir
Mutfağa koşar
Bi yandan ıspanakları yıkar bi yandan çocuğun sorularına ve ihtiyaçlarına
cevap verir.
Bi yandan sofrayı hazırla O DA NE YOĞURT ALMAYI UNUTMUŞTUR! Yoğurtsuz
ıspanak olmaz
Hemen kocasını arar.

Kocadan Kocaya değişen cevaplar:

1) Ben geç geleceğim. Toplantım var Yoğurtsuz yiyin ( laçkalaşmış koca)
2) Ben geç geleceğim Çok üzgünüm tühhhhhh Şimdi ıspanak da yoğurtsuz olmaz ki E yoğurt getireyim kapıdan bırakayım hemen döneyim toplantı bu kaçırsam olmaz Mazallah dağlara taşlara işten atılma sebebim olur sonra yoğurt dökecek ıspanak bile bulamayız ( aldatan koca ya da eve gelmemek için bahane arayan koca ,ama bi yandan da vicdanı sızlayan koca..)
3)Aradığınzı numaraya şu anda ulaşılamıyor........(İşte bu aldatan koca)
4) Mendebur kadın ıspanağı aldın da yoğurdu niye almadın! ("kazma" tipi koca )
5) Igggghhhh yine mi ıspanak. Otlaya otlaya sığır olduk ("kalas" tipi koca)
6) Tamam alırım (monotonlaşmış koca)
7) tamam alırım başka bişey lazım mı? ( Normal koca)
8) Tamam hayatım alırım başka bi isteğin var mı? ( Olması gereken koca)
9) amannn ıspanakla mı uğraştın? Yapmadıysan bırak ya dışardan söyleyelim ya da dışarda yiyelim (Süper koca)
BİR KADIN  OLARAK EVLENECEKLERE  TAVSİYEM SON İKİSİNE İYİ ÇALIŞIN...

Hiçbir çocuk bir günde suça yönelmez. Her yanlış davranışın ardında, zamanında kurulmamış bir bağ, verilmemiş bir değer ve öğretilmemiş bir sorumluluk bilinci vardır.

Çocuk, hayatın en temel yasasını erken yaşta öğrenmelidir:

İyiliğin bir karşılığı vardır, kötülüğün de bir bedeli…

Bir davranışın sonucu yoksa, o davranış tekrar eder. Sınır konulmayan her yanlış, zamanla karaktere dönüşür.

Bugün en büyük eksikliklerden biri, çocuklara özgürlük verilirken sorumluluğun öğretilmemesidir.

Oysa sınır koymak baskı değil; güvenliktir.

Kurallar dayatma değil; yön bulmadır.

Eğer bir çocuk yaptığı davranışın sonucunu yaşamazsa, gerçek hayat ona çok daha ağır bir bedel ödetir.

Aile, burada sadece sevgi sunan bir liman değil; aynı zamanda değer inşa eden bir okuldur. Çocuğa “yapma” demek yetmez; neden yapmaması gerektiğini, yaparsa neyle karşılaşacağını anlatmak gerekir.

Unutulmamalıdır ki:

Suç, çoğu zaman ihmalin büyümüş hâlidir.

Küçük yanlışlar görmezden gelindikçe, büyük hatalara dönüşür.

Ve en acısı şudur:

Toplumun konuştuğu suçlar, aslında yıllar önce evlerin içinde sessizce başlamıştır.

Ebeveynin görevi sadece korumak değil; sonuç bilinci kazandırmaktır.

Çocuk bilmeli ki:

İyilik, güven ve değer üretir.

Kötülük ise yalnızlık ve kayıp getirir.

Son söz:

Çekirdek güçlü olursa çocuk doğru yörüngede kalır. Ama değerler zayıflarsa, çocuk sadece savrulmaz; yanlışın cazibesine kapılır. Ve unutmayalım: İyiliğin bedeli iyiliktir, kötülüğün ve suçun bedeli ise cezadır.Bize düşen özgürlük ile beraber sınır koymayı Haklarla beraber sorumluluk bilincini birlikte vererek Merhamet  iklimi oluşturabilmektir.

25. kare, insan gözünün bilinçli olarak algılayamayacağı hızda yerleştirilen görüntü veya mesajların, bilinçaltına hitap ettiği iddiasına dayanır. Sinema filmlerinde saniyede 24 kare gösterilirken, araya yerleştirilen “25. kare”nin fark edilmeden zihne işlendiği düşünülür. Bilimsel açıdan bu tekniğin etkisi tartışmalı olsa da, asıl mesele teknikten çok niyettir: İnsan zihnini görünmeden etkileme arzusu.

Bugün bu tartışma yalnızca sinema salonlarıyla sınırlı değil. Sosyal medya, reklamlar, dijital içerikler… Hepsi birer “modern 25. kare” gibi çalışıyor. Açık mesajların yanı sıra örtük yönlendirmeler, algı operasyonları ve bilinçaltına hitap eden sembollerle dolu bir dijital dünyadayız.

Peki burada asıl soru şu: Biz ne kadar farkındayız?

Bir çocuk izlediği bir videoda yalnızca eğleniyor mu, yoksa farkında olmadan bir yaşam tarzını, bir düşünce biçimini, hatta bir ideolojiyi mi içselleştiriyor? Bir genç takip ettiği içeriklerle kendi kimliğini mi buluyor, yoksa başkalarının inşa ettiği bir kimliğe mi dönüşüyor?

Bu noktada sorumluluk sadece içeriküreticilerinin değil; anne-babaların ve toplumuntüm kesimlerinindir. Çünkü bilinçaltına hitap eden mesajlar, en çok savunmasız zihinleri etkiler. Ve en savunmasız zihinler, henüz sorgulama becerisi gelişmemiş olanlardır.

LFarkındalık, burada en güçlü kalkandır. Ekranları yasaklamak değil; ekran okuryazarlığı kazandırmak gerekir. Korkutmak değil; bilinçlendirmek gerekir. Kapatmak değil; anlamlandırmakgerekir.

Unutulmamalıdır ki mesele bir “teknik” meselesi değil, bir “insan” meselesidir. İnsan zihni, en değerli emanettir. Onu korumak ise sadece bireysel değil, toplumsal bir görevdir.

Bugün ekranların karşısında büyüyen bir nesil var. Yarın ise o nesil, toplumu şekillendirecek. Eğer biz bugün onların zihin dünyasına sahip çıkmazsak, yarın o zihinlerin ürettiğidünyayamahkûmoluruz.

Bir çocuğa sabırlı olmayıöğretmek o çocuğa teşekkür aldırmaktandahaönemlidir.BirçocuğaşiddettenuzakdurmayıMerhametliolmayıöğretmeküniversite okutmaktan dahaönemlidir.Birçocuğahelal para kazanmayıöğretmek o çocuğuünvansahibiyapmaktan çokdahaönemlidir.

Ve belki de en çarpıcı gerçek şudur: Görmediğimiz kareler, gördüğümüzhayatlarışekillendirir.

Muammer GÖKMEN
Uzman Vaiz

Hala  dili kopas8ı  dil uzatanlar var,

Ya satılmış birer uşak her biri,

Ya  nerede  yaşıyor  bilmiyor, görmüyor,

Ya aklından zoru var  hainin biri.

                               Sevgili  okurlarım , can arkadaşlarım  artık baharın sıcaklığını  tam yaşamadan  yağmurların serinliğinden anlayamıyoruz. Her gün takvimin yaprakları değişiyor.gün dönüyor geceler geceleri kovalıyor. ,devran dönüyor  ,kervan yola devam ediyor. Öyle bir yaşam ki  günler hep bir öncekini hatırlatır oldu. umut etmenin ,direnmenin tam zamanı ,hayatı anlamak mı istiyorsun   şöyle bir etrafına bak. Kışın dağlarını süsleyen  evinin bahçesinde  sanki kurumuş çırıl çıplak kalmiş ağacının dallarını yeniden  bezeyen yemyeşil  yapraklara  açan bembeyaz çiçeklerine bak. Yeter. Önce   kışa  soğuga direnmiş  bahçeni  yeniden güzelleştiren çimlere bak. Yılarca evvel diktiğim fidanlar koca birer ağaç oldu meyveye durdu. Portakalın üzerinde  hala sarı  portakallar var bir dalları da yeni meyve vermek için beyaz çiçeklere büründü.  Zeytin ağacım dimdik  onu kesmeye hiç kıyamam  milletin tarlarında  rant uğruna kesilen zeytin ağaçlarını düşündükçe yeminle zeytin yiyemez oldum.

                               Ne zaman  Atamıza ait bir yazı okusam  Atamızı hep rahmet ve minnetle anıyor  içimi kaplayan özlemi  yaşıyorum .Eğer olmasaydı bu günleri  yaşıyor olabilir miydik? Bakın  Amerikalı  Prof..Dr.MCCARTY  Atatürk için ne diyor: “ Türkiye  !. Dünya Savaşını kaybetmiş ve adeta yıkılmıştı. Türkler artık yenilmişti  ve başlarına gelecek her şeyi kabul edeceklerdi. Başlarında  bir hükümet vardı ve bir vatan haini olan Damat Ferit  tarafında yönetiliyordu.   İtilaf ülkelerinin istedikleri her şeyi  yapmak istiyorlardı.İtilaf ülkeleri Türkleri  sonsuza kadar  yok etmek istiyorlardı. SEVR de  büyük  bir  Ermenistan,büyük bir Kürdistan olacaktı  ve Türklere küçük bir yer verilecekti. İngilizler, Fransızlar, Yunanlılar , İtalyanlar  torakları paylaştı İtilaf devletleri aslında  her şeyi  almak istiyordu. Geriye kalan ise çok küçük bir yerdi. Ve bütün Osmanlının borçlarının  o küçük devlet tarafından .  ödenmesini istiyorlardı. Aslında yapmak istedikleri şey Türkleri devamlı zayıf bırakmaktı. Bunu yapmak için Türklerin ordusu o0lmamalıydı. Devlet tamamen iflas halinde olacaktı. Ama bunlar olmadı Çünkü Türkler  ATATÜRK ‘ Ün  Liderliğinde  düşmanlardan kurtuldu Türkler  ATATÜRK’e  çok şey borçlu.” Evet işte Amerikalı prof.Dr. böyle  söylüyor. Ve  biz  Bir İngiliz Gemisiyle Yurt dışına kaçanların değil,yo0klular içinde   Cumhuriyeti  kuranların torunlarıyız. Ne mutlu Türküm  diyoruz.

                Sevgili  okurlarım ,can arkadaşlarım   Hadi bu hafta  makalemi burada noktalarken  gene  aklıma gelen bir  Kayserili fıkrasını yazıvereyim. :”  İki Kayserili  Kasabalarında bir tiyatro açmışlar. ,fakat kayseriler ç ok tutumlu  (Cimri) olduklarından  ve para vermek istemediklerinden  tiyatro her gün sıfır çekiyormuş. Bakmışlar iki ortak ne yapalım ,ne delim  diye  düşünüp sonunda  birinin aklına  bir fikir gelmiş. Ertesi gün  her tarafa ilanlar  asılmış “Cumartesi günü Tiyatromuza giriş  bedavadır” Kasaba halkı bedavayı okuyunca hiç kaçırırlar mı? Cumartesi günü  tiyatro ful çekmiş. Bizimkiler mükemmel bir oyun sergilemişler.her kes ayakta alkışlıyor .oyun bittikten sonra  kasaba halkı çıkışa doğru  yönelmiş  ama ne görsünler ? kapılar kilitli  ve  şu yazı yazıyor “ çıkış 10 lira” anladınız değil mi?

                Hepinize  gönül dolusu sevgi ve saygılarımı sunuyorum, huzurlu  mutlu günler sizlerin olsun . Kalın sağlıcakla!...

Korona virüs pandemisi süreci ve sonrasında suç oranlarında dünya genelinde ve Türkiye'de karmaşık, bazen tezatlıklar içeren değişimler gözlemlendi. Salgın dönemi yasakları, hırsızlık gibi sokak suçlarını düşürmüş fakat aile içi şiddet ve dijital suçları artırmıştı. Pandemi sonrasında ise suç oranları farklı dinamiklerle şekillendi.

İşte Covid sonraki dönemde suç oranlarına ilişkin temel bulgular:

Türkiye'de Suç Oranları ve Eğilimler

• 10 Yıllık Artış Trendi: Türkiye'de son 10 yıl içinde (pandemi süreci dahil) suç oranlarında genel olarak ciddi bir artış yaşandığı ve bu oranın %108'i bulduğu belirtilmektedir.
• Cinayet Verileri: 2019-2023 yılları arasında Türkiye, kişi başına düşen cinayet sayısında 33 Avrupa ülkesi arasında 9. sırada yer almaktadır.
• En Yüksek Suç Oranına Sahip İller: TÜİK verilerine göre (2025/2026 analizleri), Aydın yüz binde 970 suç oranıyla Türkiye'de en yüksek suç oranına sahip illerin başında gelmektedir.
• Cezaevi Tahliyeleri: Pandemi sürecinde cezaevlerindeki yoğunluğu azaltmak için yapılan tahliyeler ve "Covid İnfaz Yasası" (ve devam eden düzenlemeler), suç kayıtlarında dönemsel etkiler yaratmıştır.

Covid sonrası aşılar yüzünden ölüm sayısı artış gösterdi mi diye de merak ederek yine istatistiklere sizin için göz attım:

Türkiye'de 2020-2025 yılları arasında ölüm istatistikleri, pandemi dönemi ve sonrasındaki demografik değişimlere bağlı olarak dalgalanmalar göstermiştir. TÜİK verilerine göre öne çıkan veriler şöyle:

• 2020: Pandeminin etkisiyle ölüm sayısı bir önceki yıla göre %16,5 artarak 507 bin 938 oldu. Kaba ölüm hızı (bin kişi başına düşen ölüm) binde 6,1 olarak gerçekleşti.
• 2021: Ölüm sayısı bir önceki yıla göre %11,4 artarak 565 bin 594'e yükseldi. Kaba ölüm hızı binde 6,7'ye çıktı.
• 2022: Ölümler %10,9 azalarak 504 bin 839 seviyesine geriledi.
• 2023: Ölüm sayısı 2022 yılına göre %4,1 artarak 525 bin 814 oldu. Kaba ölüm hızı binde 6,2 olarak kayıtlara geçti.
• 2024: Türkiye'de ölüm sayısı 489 bin 361'e geriledi. Kaba ölüm hızı ise binde 5,7'ye düştü.
• 2025 (Kısmi Veri): 2025 yılının ilk 7 ayında ölüm sayısı, bir önceki yılın aynı dönemine göre %0,7 artarak 294 bin 824 olmuştur.

Genel Eğilimler:

• Ölen kişilerin cinsiyet dağılımında erkekler, kadınlardan daha yüksek oranda (2024'te %54,8 erkek, %45,2 kadın) yer almaktadır.
• Ölüm nedenleri arasında en yüksek oran, özellikle kalp ve dolaşım sistemi hastalıklarına aittir.

Ve son bir dip not için Türkiye'de doğum oranlarına baktığımda ise 11 yıldır aralıksız düşerek 2024'te 1,48'e gerilediğini gördüm. Bu nüfusumuzun gittikçe yaşlandığını göstermektedir. Elbette ailelerin çocuk sahibi olmamalarının başta ekonomi olmak üzere pek çok sebebi var fakat yöneticilerin bu durumu düzeltmek için acil planlama yapması gerekmektedir. Daha genç daha dinç daha sağlıklı nesiller görmek dileğiyle hoşça kalın.

Polis olmak, yalnızca bir meslek değildir; insanın kendini başkalarının güvenliğine adaması, kendi huzurunu başkalarının huzuruna feda etmesidir. Ve belki de bu yüzden, yapılan işin değeri çoğu zaman kelimelere sığmaz.

Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) bir hadis-i şerifinde şöyle buyurur:

“Sizin en hayırlınız, insanlara faydalı olanınızdır.”

Bu ölçüyle baktığımızda, bir toplumun görünmeyen kahramanlarını yeniden düşünmek gerekir.

Bir trafik kazasında ilk koşan,

Bir kayıp çocuğun elinden tutan,

Bir annenin gözyaşını dindirmeye çalışan,

Bir felaket anında kendi korkusunu unutan…

İşte tüm bunlar, insanlara faydalı olmanın en somut hâlidir.

Türk Polis Teşkilatı mensupları, bu hadisin adeta yaşayan bir tefsiri gibidir. Çünkü onların görevi yalnızca suçla mücadele etmek değil; aynı zamanda toplumun kalbine güven duygusu yerleştirmektir.

Bir toplumun gerçek gücü, sadece ekonomisinde ya da teknolojisinde değil; zor zamanlarda birbirine sahip çıkan insanların varlığında gizlidir. Polis, bu sahip çıkmanın en görünür ama en az konuşulan yüzü olmamalıdır.

Polis Haftası, işte tam da bu yüzden bir kutlamadan öte, bir muhasebedir. Kendimize sormamız gereken bir sorudur:

“Biz, insanlara ne kadar faydalıyız?”

Çünkü mesele sadece polis olmak değildir…

Mesele, örnek insan olabilmektir. Polisin de insan olduğunu unutmamaktır.

Bir selam vermek, bir teşekkür etmek, bir emeği görmek…

Bunlar küçük gibi görünür ama insanın kalbinde büyük yankılar bırakır.

Bugün, bir polis gördüğünüzde sadece bakıp geçmeyin. O üniformanın ardında bir yürek, bir aile, bir bekleyiş olduğunu hatırlayın.

Ve belki içinizden şu cümleyi geçirin:

“İyiliğin sessiz nöbetçileri, iyi ki varsınız.”

Çünkü en hayırlı olmak, bazen bir hayat kurtarmakla; bazen de bir hayatı korumakla başlar.

Emniyet Teşkilatımızın Polis Haftası ve 10 Nisan polis günü kutlu olsun Vefat eden ve şehit düşen Polislerimizin ruhları şad olsun.

Muammer GÖKMEN

Uzman Vaiz

Doğalgazın ilçemize maliyeti net olmamakla beraber milyarlarca olacak. Yolların derin bir şekilde kazılması turizmi ve esnafımızı derinden etkileyecek. Üstelik dolgu sahası gibi kısımlarda borunun üst kısmından sonra en az 80 cm olması gereken derinlik sağlanabilecek mi.

Aslında yenilebilir enerjilerden güneş enerjisine bol miktarda sahip olan Fethiye’nin bu doğal kaynaktan daha fazla faydalanması benim tercihim olurdu. Neticede sürekli doğalgaz bulduk açıklamalarına rağmen maalesef doğal gazda dışarıya bağımlı olmamız çok hoşuma giden bir durum değil. Yani istenildiği zaman kesilebilecek bir enerjiyi kullanmak istemem. Komşudan uzatma kablo ile elektrik almak gibi geliyor bana. Güneşin çok olmadığı, çok katlı apartmanların bulunduğu, enerji kaynağının çok olmadığı iller için güzel bir çözüm doğalgaz. Eskiden kömürle ısınma sağlanıp doğanın kirletildiği günler geride kaldı. Fakat Fethiye’m için aynı şeyi düşünmüyorum. Bence doğalgazsız her şey daha güzel.

Belki anket yapılırken her abonelik için bireysel masraflarınızı bilirseniz de fikriniz değişebilir diye ufak bir hesap özeti paylaşmak isterim:

Fethiye'ye doğal gaz getirilmesi süreci 2026 yılı itibarıyla aktif bir yatırım ve planlama aşamasındadır, bu nedenle nihai "kullanım maliyeti" henüz netleşmemiştir. Ancak, proje ve yasal prosedürler çerçevesinde öngörülen maliyetler şöyledir:

• Abonelik Bedeli (2026): Doğal gaz dağıtım şirketlerinin 2026 yılı için uygulayacağı abone bağlantı bedelinde üst sınır 8.066 TL + KDV olarak belirlenmiştir.
• Güvence Bedeli (2026): Kombi kullanımı için yaklaşık 4.097 TL, kombi + ocak kullanımı için ise 4.346 TL güvence bedeli alınmaktadır.
• Tesisat Proje Bedeli (2026): Doğalgaz tesisat projesi ve değişiklikleri için yaklaşık 6.000 TL + KDV civarında bir maliyet öngörülmektedir.

Özetle; 2026 yılı itibarıyla bir konutun doğal gaza geçişi için abonelik, güvence ve proje bedelleri dahil olmak üzere yaklaşık 18.000 TL - 20.000 TL + KDV tutarında bir ilk kurulum maliyeti (kombi hariç) söz konusudur.  Kısacası Gaza gelme Fethiye’m.