İstiklal Marşı böyle başlar. Bir şiirin ilk kelimesi değildir sadece; bir milletin küllerinden doğarken kalbine kazınan bir irade beyanıdır.
O günleri düşünelim…
Anadolu işgal altında.
Şehirler suskun.
Ocaklar sönük.
Ordular dağılmış.
Bir milletin üzerine tarihinin en ağır gecesi çökmüş.
Fakat tam o anda bir ses yükselir. Kalemi kılıçtan keskin bir şairin sesi…
Mehmet Akif Ersoy milletin kalbinden konuşur ve ilk kelimeyi söyler:
“Korkma!”
Bu kelime bir teselli değildir.
Bir psikolojik telkin de değildir.
Bu kelime imanın, direnişin ve millet olma bilincinin manifestosudur.
Çünkü korku, işgal ordularından önce gelir.
Bir millet önce kalbinde yenilir.
İşte Akif, önce kalpleri ayağa kaldırmak ister.
“Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak”
Burada korkuya karşı verilen cevap sadece askeri değildir.
Bu cevap aynı zamanda tarihi, metafizik ve imani bir cevaptır.
Çünkü o sancak sadece bir bayrak değildir.
O sancak; Malazgirt’ten Çanakkale’ye uzanan bir yürüyüşün sembolüdür.
1071’de açılan kapıdan,
Çanakkale’de yazılan destana kadar uzanan bir ruhun bayrağıdır.
Ve o ruh bir kez daha dirilmek üzeredir.
Bu yüzden İstiklal Marşı aslında bir milli mücadele stratejisidir.
Önce korkuyu yok eder.
Sonra umudu diriltir.
Sonra mücadeleyi kutsallaştırır.
Akif’in dizelerinde millet sadece savaşmaz; iman eder, sabreder ve direnir.
“Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım”
Bu dizeler, bir milletin karakter tanımıdır.
Çünkü bazı milletler devlet kurar; bazı milletler ise özgürlük üzerine kurulur.
Türk milleti için hürriyet ; bir varoluş meselesidir.
Bu yüzden Milli Mücadele’nin lideri Mustafa Kemal Atatürk de aynı ruhu başka bir cümleyle ifade eder:
“Ya istiklal ya ölüm!”
Akif “Korkma” der.
Atatürk “Ölüm pahasına özgürlük” der.
İki cümle birleşince ortaya bir milletin diriliş şifresi çıkar.
Çünkü korkmayan millet yenilmez.
İstiklal Marşı’nı sadece törenlerde okunan bir metin olarak görmek, o büyük ruhu anlamamaktır.
O marş, savaş meydanlarında yazılmış bir iman manifestosudur.
Ve belki bugün de en çok ihtiyacımız olan şey yine o ilk kelimedir.
Korkuların büyütüldüğü, umutsuzlukların yayıldığı bir çağda yine aynı sesi duymaya ihtiyacımız var:
Korkma!
Çünkü korku milletleri küçültür,
Cesaret ise milletleri tarih yapar.
Ve bu milletin tarihi korkarak değil, inanarak yazılmıştır.
Eğer bir gün yeniden karanlık çökerse,
Eğer bir gün umut zayıflarsa,
Eğer bir gün millet yorulursa…
İlk mısraya dön.
Orada bir milletin kalbine kazınmış şu emir durur:
“Korkma!”
Çünkü o kelime sadece bir şiirin başlangıcı değil;
bir milletin asla bitmeyen direnişidir.